Lubię gości.
Na krótko może być nawet zabawnie.
Ci przyjechali na dłużej.
I potrzebowali bodźców.
W pierwszym tygodniu było słabo ponieważ byłam chora, ale i łatwo, bo trwał Grechuta Festiwal.
W drugim dopadła mnie bezsilność, bo ile można tłumaczyć, że na plaży jest chłodniej, niż w mieście.
Ted wychodząc do pracy puszczał do mnie oczko, co oznaczało 'nie daj się'.
Kiedyś próbowałam być kaowcem, teraz mi się nie chce.
Ja mieszkam nad morzem, jak na plażę nie pójdę z nimi, ona tu nadal będzie po ich wyjeździe.
Dzisiaj sobie pojechali, a zanim dojechali do domu ja zaliczyłam 9 km spaceru po plaży w tempie poniżej dwóch godzin.
Pranie się pierze.
A ja analizuję.
Uczę się, jak nie być.
Marudą.
Leniem.
Wymówkom się nie dawać.
Cieszyć się z powodów lub mimo wszystko.
Nie koncentrować na bzdurach.
Głosu nie podnosić bez sensu.
I dziękuję.
Bo niektóre tematy mam już przepracowane.
Od dawna.
Może nawet od zawsze.
Fotka z dzisiejszego spaceru.
Temperatura spadła.
Lato się zrobiło zwyczajne 😉
